Op uitnodiging van Le Syndicat des Immenses trok een delegatie van het Antwerps Straatsyndicaat opnieuw naar Brussel voor een tweede ontmoeting. We werden warm ontvangen aan een tafel met croissants, koffie en hardgekookte eitjes – een eenvoudige maar veelzeggende vorm van gastvrijheid.
De vergadering startte met een rondje météo: iedereen kreeg de kans om te vertellen hoe die zich voelde. Een mooie praktijk die we graag meenemen naar Antwerpen, omdat ze ruimte maakt voor ieders stem en aanwezigheid.
Tijdens de gesprekken bleef één belangrijke les hangen: wie zich uitsluitend richt op urgente problemen, riskeert de urgentie van het essentiële probleem uit het oog te verliezen. Voor ons betekent dat dat we, naast alle dagelijkse noden en crisissen, steeds moeten blijven focussen op de kern van de zaak: het recht op een degelijke woning en het uitroeien van dak- en thuisloosheid.
Dat is ook een interessante denkoefening wanneer we het in Antwerpen hebben over de promotie van de gastvrije stad voor iedereen. Wat betekent gastvrijheid als antwoord op vijandige architectuur? Hoe bouwen we een stad die mensen verwelkomt in plaats van wegduwt?
In de gesprekken werd al voorzichtig vooruitgekeken naar een intensievere samenwerking over de taalgrenzen heen. Er werd zelfs gedroomd over 2030. Europa heeft immers de ambitie uitgesproken om dakloosheid tegen dan uit te roeien. Wat als er tegen die tijd ook een sterk Europees netwerk van mensen met ervaringskennis, activisten en organisaties bestaat dat daaraan bijdraagt?
Als eerste stap wordt gedacht aan een reeks thematische ontmoetingen rond onderwerpen zoals de gastvrije stad, de weg uit dak- en thuisloosheid, bedelarij, het traject van mensen zonder papieren naar stabiele huisvesting, en de vraag hoe we omgaan met leegstaande sociale woningen. Ook de rol van kunst, taal en ludieke acties kwam ter sprake: hoe kunnen zij barrières van taal, kennis en ervaring doorbreken en ervoor zorgen dat we elkaar opnieuw als mens zien?
Het zijn voorlopig nog losse ideeën en eerste schetsen. Maar ze tonen wel de richting waarin we samen willen denken en werken. Deze tweede ontmoeting voelt dan ook niet als een afsluiting, maar als het begin van een veelbelovende samenwerking.
